قانون مناطق دریایی جمهوری اسلامی ایران در خلیج فارس و دریای عمان
مقدمه
قانون مناطق دریایی جمهوری اسلامی ایران در خلیج فارس و دریای عمان فصل اول - دریای سرزمینی
ماده ۱
ماده 1- حاکمیت جمهوری اسلامی ایران خارج از قلمرو خشکی و آبهای داخلی و جزایر خود در خلیج فارس، تنگه هرمز و دریای عمان بر منطقه ای از آبهای متصل به خط مبداء که دریای سرزمینی نامیده میشود نیز حاکمیت دارد. این حاکمیت همچنین شامل فضای فوقانی، بستر و زیر بستر دریای سرزمینی می باشد.
ماده ۲
ماده 2- حد خارجی.عرض دریای سرزمینی از خط مبداء 12 (دوازده) مایل دریایی می باشد. مایل دریایی برابر با 1852 متر است. جزایر متعلق به ایران اعم از اینکه داخل و یا خارج دریای سرزمینی باشند، طبق این قانون دارای دریای سرزمینی مخصوص به خود هستند.
ماده ۳
ماده 3 - خط مبداء محاسبه خط مبداء دریای سرزمینی در خلیج فارس و دریای عمان همان است که در تصویبنامه هیأت وزیران به شماره 67 - 250 /2مورخ 31 /4 /1352 تعیین گردیده است. (مصوبه مذکور ضمیمه این قانون میباشد) در سایر مناطق و جزایر ملاک حد پست ترین جزر آب در امتداد ساحل خواهد بود. آبهای واقع بین خط مبداء دریای سرزمینی و قلمرو خشکی و همچنین آبهای واقع بین جزایر متعلقه به ایران که فاصله آنها از یکدیگر از دو برابر عرض دریای سرزمینی تجاوز نکند، جزو آبهای داخلی محسوب و تحت حاکمیت جمهوری اسلامی ایران م