قانون موافقتنامه حمل و نقل هوایی بین دولت جمهوری اسلامی ایران و دولت جمهوری کرواسی

قانون موافقت‌نامه حمل و نقل هوائی بین دولت جمهوری اسلامی ایران و دولت جمهوری کرواسی ماده واحده - موافقت‌نامه حمل و نقل هوائی بین دولت جمهوری اسلامی ایران و دولت جمهوری کرواسی مشتمل بر یک مقدمه و (21) ماده و ‌یک پیوست به شرح ضمیمه تصویب و اجازه مبادله اسناد آن داده می‌شود. بسم الله الرحمن الرحیم ‌موافقت‌نامه حمل و نقل هوائی بین دولت جمهوری اسلامی ایران و دولت جمهوری کرواسی دولت جمهوری اسلامی ایران و دولت جمهوری کرواسی که از این پس طرفهای متعاهد خوانده می‌شوند؛ و عضو کنوانسیون هواپیمائی کشوری ‌بین‌المل

ماده 1 - تعاریف: 1 - بجز در مواردی که فحوای عبارت معنی دیگری را ایجاب نماید، از لحاظ این موافقت‌نامه: ‌الف - اصطلاح «‌کنوانسیون» به کنوانسیون هواپیمائی کشوری بین‌المللی که در تاریخ 16/9/1323 هجری شمسی مطابق با 7 دسامبر 1944 میلادی در‌ شیکاگو برای امضاء مفتوح گردید، اطلاق می‌شود و شامل هر الحاقیه‌ای که به موجب ماده (90) کنوانسیون مزبور و هر اصلاحیه الحاقیه یا کنوانسیون ‌که به موجب مواد (90) و (94) آن توسط دو طرف متعاهد تصویب شده است، می‌باشد. ب - اصطلاح «‌مقامهای هواپیمائی» در مورد جمهوری اسلا

ماده 2 - اعطای حقوق: 1 - هر طرف متعاهد، حقوق مصرحه در این موافقت‌نامه را به منظور برقراری سرویسهای هوائی بین‌المللی منظم در مسیرهای تعیین شده در ضمیمه ‌این موافقت‌نامه، به طرف متعاهد دیگر اعطاء می‌نماید. شرکت هواپیمائی تعیین شده توسط هر طرف متعاهد در حین بهره‌برداری از سرویس توافق شده ‌در مسیر مشخص شده، از حقوق ذیل برخوردار خواهد بود: ‌الف - پرواز بدون فرود از فراز سرزمین طرف متعاهد دیگر، ب - توقف در سرزمین مذکور به منظورهای غیر حمل و نقل، و پ - توقف در سرزمین مذکور در نقاطی که برای آن مسیر در ج