قانون نحوه واگذاری و احیاء اراضی در حکومت جمهوری اسلامی ایران
مقدمه
قانون نحوه و اگذاری و احیاء اراضی در حکومت جمهوری اسلامی ایران با توجه باصول و موازین شرع مقدس اسلام مبنی بر تعلق اراضی و منابع طبیعی به آفریدگار بزرگ و بهره گیری انسان از این مواهب الهی بر اساس کار مفید و در جهت رفع نیاز و خودکفائی جامعه و بمنظور تشویق و حمایت از کار و کوشش و همکاری افراد در زمینه فعالیتهای کشاورزی و جلوگیری از معطل ماندن بیمورد منابع آب و خاک، مقررات ذیل در مورد نحوه زمین داری و ترتیب واگذاری و احیاء و بهره برداری از اراضی تصویب و بمرحله اجراء گذاشته میشود: فصل اول : تعاریف
ماده ۱
ماده 1 ـ اصطلاحاتی که در این قانون بکار برده میشود از نظر اجرای این قانون بشرح زیر تعریف میشود: کشاورزی: عبارتست از بهره برداری از آب و زمین بمنظور تولید محصولات گیاهی و حیوانی (از قبیل زراعت – باغداری - درختکاری مثمر و غیرمثمر – جنگلداری – جنگلکاری – دامداری - پرورش طیور و زنبورعسل و آبزیان) احیاء ارضی : عملیاتی است که با تغییر وضع طبیعی زمین و بوسیله اقداماتی که در عرف آباد کردن محسوب است (از قبیل زراعت – درختکاری - بنا ساختن -ایجاد تأسیسات و غیره ( آنرا برای بهره برداری آماده سازد\