قانون سنجش و پذیرش دانشجو در دانشگاهها و مراکز آموزش عالی کشور
مقدمه
قانون سنجش و پذیرش دانشجو در دانشگاهها و مراکز آموزش عالی کشور
ماده ۱
ماده 1ـ اصطلاحات به کار رفته در این قانون به شرح زیر تعریف می شوند: الف- سابقه تحصیلی: نمرات تعدادی از دروس دوره متوسطه دوم و پیش دانشگاهی است که امتحانات آن مطابق اصول سنجش و اندازه گیری توسط وزارت آموزش و پرورش به صورت سراسری، نهائی و استاندارد مطابق مصوبات شورای عالی آموزش و پرورش برگزار می شود. ب ـ آزمون عمومی: آزمون سراسری از میان دروس عمومی رشته های تحصیلی در سه سال آخر دوره آموزش متوسطه است که توسط سازمان سنجش آموزش کشور برگزار می شود. پ ـ آزمون اختصاصی: آزمون سراسری از میان دروس ت
ماده ۲
ماده 2ـ به منظور برنامه ریزی، تصویب مقررات هماهنگی و نظارت بر نحوه سنجش علمی و پذیرش دانشجو برای کلیه دانشگاهها و مراکز آموزش عالی کشور در مقاطع کاردانی، کارشناسی، کارشناسی ارشد پیوسته، دکتری حرفه ای و دکتری پیوسته «شورای سنجش و پذیرش دانشجو» که از این پس در این قانون «شورا» نامیده می شود با ترکیب زیر تشکیل می شود: الف ـ وزیر علوم، تحقیقات و فناوری (رئیس شورا) ب ـ وزیر آموزش و پرورش پ ـ وزیر بهداشت، درمان و آموزش پزشکی ت ـ معاون آموزشی وزیر علوم، تحقیقات و فناوری ث ـ معاون آموزشی وزیر آموزش و
ماده ۳
ماده 3ـ وظایف و اختیارات «شورا» به شرح زیر می باشد: الف ـ برنامه ریزی و ایجاد هماهنگی در امر سنجش و پذیرش دانشجو در دانشگاهها ب ـ تصویب عناوین، محتوا و مقررات آزمون ها پ ـ اتخاذ تصمیم در مورد مقررات روش پذیرش دانشجو در دانشگاهها مندرج در ماده (5) ت- اتخاذ تصمیم در مورد میزان و نحوه تأثیر هر یک از عوامل سابقه تحصیلی (متناسب با تحت پوشش قرار گرفتن امتحانات سراسری، نهائی و استاندارد) آزمون عمومی و آزمون اختصاصی در سنجش ث ـ تصمیم گیری در امور مرتبط با سنجش و پذیرش دانشجو برای داوطلبان فاقد ساب